Girlscene en de rekentoets

Illustratie uit Girlscene
Illustratie uit Girlscene

Het blog voor meiden Girlscene (“Jouw dagelijkse dosis beauty, fashion & lifestyle“) is hard op weg een van mijn favoriete weblogs te worden. Gisteren berichtte ik al over een formule in het blad voor de variabele Liefde. Vandaag ontdekte ik dat er, via bijdragen van lezeressen, ook aandacht aan de Rekentoets wordt geschonken.

Princeszje_M werpt de volgende vraag op:

Hoi ik heb een vraagje. Ik vind namelijk dat de rekentoets afgeschaft moet worden. Wat vinden jullie hiervan ?

Het deed mij deugd dat ook de meiden die helemaal niets met rekenen/wiskunde hebben zich realiseren hoe belangrijk dit vak is voor hun toekomst.

:LaManzana antwoordt bijvoorbeeld:

Nee. Hoe slecht ik er ook in ben. Het zou voor mij persoonlijk wel goed uitkomen maar ik ben er echt géén voorstander van. Rekenen is heel belangrijk!

En Isfet:

Voor veel opleidingen vind ik het zeker een voorwaarde dat iemand de rekentoets moet afleggen en ook daadwerkelijk moet halen.
Zeker als je PABO doet en daadwerkelijk les wil gaan geven aan kinderen, heb je het gewoon nodig dat je zelf het rekenen onder de knie hebt om het vervolgens ook goed over te kunnen brengen op kinderen. En als dat niet lukt kom je in een negatieve cyclus terecht waarbij de kinderen geen goed onderwijs krijgen, en later zelf ook geen rekentoets kunnen volbrengen.

Ja, sommige mensen kunnen het ECHT niet, vanwege dyscalculie problemen of het feit dat het kwartje nooit valt. Maar is dat een geldige reden om dan maar een docent voor de klas te zetten die de stof eigenlijk niet volledig onder de knie heeft? Het is sneu, maar kwaliteit gaat voor vind ik.

Bij de schoolgaande jeugd bestaan er kennelijk veel minder bezwaren tegen de invoering van de toets dan bij sommige wiskundedocenten en bij outsiders die nog nooit één minuut zelf voor de klas hebben gestaan. In andere woorden: jongeren zien de hele discussie als een non-issue.

Mijn eigen bijdragen aan die discussie over de rekentoets staan overigens hier.

Waarom jongens net wiskunde zijn

Liefde_TIOp Girlscene (“Jouw dagelijkse dosis beauty, fashion & lifestyle”) verscheen vorige week een interessant betoog van xremembermyname. Hierin doet zij een voorstel om de Liefde in een formule met zeven variabelen te vatten. Het kan, gezien het aantal reacties, op veel steun in de gemeenschap rekenen. Marieke^2 komt overigens wel met een tegenvoorstel.

Citaat:

Mijn formule zou er uiteindelijk dus zo uit komen te zien: L= iu+w+h+v+o Hier kan ik geen grafiek bij maken en ga het niet proberen ook!
Ik weet dus wel wat ik wil met mijn formule, maar er iets van maken kan ik niet. Wiskunde begrijp ik niet (en zal ik ook niet gaan begrijpen vrees ik) en jongens ook niet.

Zij beëindigt haar artikel met een oproep aan u allen:

Voor de wiskundigen, of gelukkigen in de liefde onder jullie: wat hebben jullie nog toe te voegen aan mijn formule? Hebben jullie al jullie eigen grafiek of opgeloste formule?
Laat ik het maar niet lastiger maken dan dit artikel al is: laat mij weten wat jij hiervan vindt!

Reacties, maar dit keer vooral aan de auteur zelf, zijn welkom!

Hier vindt u het hele artikel.

Zo’n beetje alles wat er met een #grafiek mis kan gaan

Volkskrant; 17-09-2013
Volkskrant; 17-09-2013

…, gáát vanmorgen ook mis in de #Volkskrant. En dat bij een hoopvol bericht, waarin wordt beschreven hoe een project in India (provincie Bihar) waarbinnen aan meisjes gratis fietsen ter beschikking werden gesteld zo’n positieve bijdrage had op hun schoolbezoek.

Hulde voor de tekenaar! Nauwelijks grootheden, geen eenheden, zelfs geen schaalverdeling. Heel knap. Zelfs wordt niet duidelijk of het langs de verticale as (‘Inschrijvingen’) om aantallen of percentages gaat. De tekst in de krant eromheen biedt overigens ook geen aanknopingspunten.

De enige echte uitglijder is dat de vormgever zo’n overduidelijke bron vermeldt.

Is het u, zelfs met bovenstaande grafiek, echt nog niet duidelijk geworden waar het om draaide, lees dan maar hier.

Kleurrijke Wiskunde

Afgelopen vrijdag zag ik tijdens @SPAFF2013 de film Colors of Math, van Ekaterina Eremenko (Rusland/Duitsland). De film maakte indruk. Hierboven vindt u de trailer.

Sfeer

De regisseuse portretteert een aantal wiskundigen van naam. Maar het is niet echt een documentaire, meer een sfeerfilm. Wat mij vooral opviel: de maker zit het zestal geportretteerden bijna letterlijk op de huid. Deze praten over hun werk, overigens zonder in al te veel technische details te verzanden. Ze worden gevolgd op hun werk, maar ook in hun privéleven (de indruk wordt wel gewekt dat wiskundigen behoorlijke loners zijn: zelden komt een partner, kind of vriend(in) in beeld).

Zintuigen

De film kiest, naast de wiskunde en wiskundigen, de zintuigen (smaak, zien, …) als invalshoek. Deze keuze kwam op mij wat geforceerd over. Zo wordt de eerste man (het zijn allemaal mannen), een Franse winnaar van de Fields Medal én de meest aantrekkelijke van het stel, al etende ondervraagd. Het diner smaakt hem zo te zien prima, maar wat een restaurant met zijn wiskunde te maken heeft ontging mij. Maar misschien was dit vooral een trucje om de wiskundigen ook echt als personen te tonen, niet alleen als hersenen.

Worstelen

Zoals ik al schreef: de film maakte indruk op mij. We zien de wiskundigen worstelen met hun wiskunde, in een (bijna) dagelijks gevecht. De geportretteerden laten ook zien dat de ontwikkelingen steeds maar doorgaan, er bestaat niet zoiets als een wiskunde die af is.

Het valt hun vaak niet mee om de buitenwereld uit te leggen waarmee ze nu precies bezig zijn. De regisseuse heeft zelf wiskunde gestudeerd, daar zal het grootste probleem niet hebben gelegen, al kent het vak natuurlijk zijn specialisaties. Maar wat zal een leek van deze film vinden?

Fascinatie

Ik vermoed dat deze leek in ieder geval de fascinatie voor het vak zal zien en ook ziet dat wiskunde mensenwerk is, geen algoritme. Maar nergens wordt echt duidelijk gemaakt waaróm de wiskundigen met hun vragen bezig zijn. Is het vooral de intellectuele uitdaging? Praktische toepassingen komen al helemaal niet aan bod.

Ik vermoed dan ook dat de mythe over wiskunde/wiskundigen door deze film niet doorbroken zal worden (hoeft van mij persoonlijk ook niet per se). In de ogen van de leek zijn wiskundigen via de film nu misschien wel mensen van vlees en bloed geworden, met al hun emoties, onzekerheden, twijfels … . Maar wiskunde zal in zijn/haar ogen toch een bizar en ook zeer moeilijk vak blijven, alleen geschikt voor mensen met een enorm hoge cito-toets score.

En hier dan mijn score: 5 sterren (van de 5).

De organisatie van @SPAFF2013 (al afgesloten) zal wel weten waar, wanneer en of de film in de toekomst nog te zien zal zijn.

 

 

 

 

Logaritmische schalen en superioriteitsgevoel

BT-aGRJIMAARLnZOm voor mijzelf nogal onduidelijke redenen koester ik een grote liefde voor logaritmische schaalverdelingen. Zou het superioriteitsgevoel kunnen zijn? Niet-wiskundig-geschoolden beseffen het namelijk meestal helemaal niet als ze met zo’n schaal geconfronteerd worden en aflezen lukt hun al helemaal niet.

Lakmoesproef

Een grafiek met op een van de assen zo’n schaal (dubbel-logaritmisch is natuurlijk nog mooier!) scheidt als het ware de bokken van de schapen en vormt zo een lakmoesproef. Het is de kortste test op wiskundige kennis ooit, bestaande uit maar één vraag: lees de grafiek af.

Bovenstaande grafiek toont hoe hard (omlaag) het in de loop der tijd is gegaan met de prijs die je voor een Megabyte betaalt. In de legenda zit overigens nog een andere test verstopt, voor echte IT-ers: flip-flops zijn namelijk niet alleen slippers.

Florence Nightingale en het pooldiagram

Nightingale-mortalityEergisteren had ik het, in een bijzinnetje, over Florence Nightingale (The lady with the lamp). Zij is het meest bekend geworden door haar werk als verpleegkundige. Maar zij was veel meer, o.a. statisticus.

Zo hebben wij het pooldiagram (in het Engels: coxcomb diagram) aan haar te danken. Hierboven staat een voorbeeld hiervan. Hiermee probeerde zij de verschillende oorzaken voor sterfgevallen tijdens de Krimoorlog (1857) in kaart te brengen.

 

From wich country is this Maths textbook (8)?

Textbook_8

Solution: Friday this week

Cholera en staafdiagrammen

Cholera_staafdiagramDe Engelse dokter John Snow was een van de eerste personen die systematisch epidemiologisch onderzoek deed (in 1854) door staafdiagrammen aan geografische gegevens – in zijn geval: de plattegrond van Londen – te koppelen.

Cholera was in die tijd een verschrikkelijke ziekte, waardoor de bevolking van een gebied in korte tijd gedecimeerd kon worden. In 1854 gebeurde dat in de Londense wijk Soho. In de eerste week van Snows onderzoek bezweken ruim 500 inwoners aan de ziekte.

De meeste medici (waaronder de bekende Florence Nightingale) dachten in die tijd dat de ziekte werd overgedragen door infectie via de lucht. Snow dacht, op intuïtie, dat het iets met water te maken zou hebben.

Hij woonde zelf in de wijk en ging op huisbezoek om een verband te leggen tussen menselijk gedrag en de cholera. Per adres bracht hij vervolgens via staafdiagrammen – bestaande uit een stapel doodskisten – in kaart waar precies de doden waren gevallen. Zie de kaart hierboven. Zo kwam hij op het idee dat een veel gebruikte openbare waterpomp wel eens de bron van besmetting zou kunnen zijn. De stippellijn op de kaart omsluit het gebied waar de mensen wonen waarvoor deze pomp de dichtstbijzijnde watervoorziening was.

Toen bleek dat in een werkhuis in het gebied, waar honderden mensen woonden, helemaal niemand door de ziekte getroffen was én bleek dat dit huis een eigen watervoorziening had, was dit een bevestiging van zijn theorie. Na presentatie van de resultaten van zijn onderzoek werd de zwengel van de pomp verwijderd, waarmee er direct een einde kwam aan deze uitbraak.

Het verhaal staat uitgebreider en mooier beschreven in het boek dat ik momenteel ademloos aan het lezen ben: Op de Kaart (On the Map), van Simon Garfield.

broadstreetpumpplaque

Wit, rood, bruin, zwart, ach wat is ras? Geen een verkleurt er in de was

Dustin A. Cable
Dustin A. Cable

Dustin A. Cable , demograficus aan de University of Virginia, bracht de bevolking van de USA (letterlijk) in kaart: een puntje per persoon. In totaal: 308.745.538 puntjes.

En ieder puntje kreeg van hem ook een kleurtje: blauw voor blank, groen voor zwart, rood voor Asian enzovoorts. Hij baseerde zich hierbij op bevolkings-gegevens uit 2010.

Vooral bij het inzoomen op de totale kaart (zie link hierboven) zie je dat de rassen in de USA fysiek nog steeds flink gescheiden wonen. Links in de uitvergroting hierboven staat een stukje Manhattan, waarop ‘Chinatown’ bijvoorbeeld duidelijk te onderscheiden is.

Er waren voor het maken van deze kaart nog wel wat methodologische hobbels te nemen, die door hem hier netjes beschreven worden.