Hellingen bedwingen

Bent u ook een fietser? En houdt u, net als ik, ook van forse hellingen?

Het is, door omstandigheden, al wel weer even geleden dat ik een berg opfietste, maar ik heb in de loop der tijd toch aardig wat bergtoppen op deze manier bedwongen: Mont Ventoux (mijn favoriet), Col de la Bonette, Col du Glandon, om er maar een paar te noemen. De Alpe d’Huez heb ik altijd gemeden: mij te saai, met die 21 haarspeldbochten.

In Nederland kennen we nauwelijks toppen. Hier in de omgeving van Amsterdam is er eigenlijk maar eentje: het Kopje van Bloemendaal. Nou ja, top: 43 meter. De Cauberg kun je ook nauwelijks een berg noemen. Het is hier nogal behelpen.

Nieuwe top!

Maar gisteren is er wel een nieuwe top voor fietsers bijgekomen, in Drenthe. Nee, niet door een vulkaanuitbarsting, maar deze is door de VAM met afval gecreëerd. Die top lag er al een aantal jaren, maar je kon er fietsend niet gemakkelijk komen. Nu wel. 

‘Drenthe was al de fietsprovincie van Nederland’, zegt gedeputeerde Henk Brink. ‘Er zijn allerlei initiatieven en evenementen. Maar één ding ontbrak er nog aan: een berg.’

De Vuil Afvoer Maatschappij is zo slim geweest om het 2,1 kilometer lange, nu nog maagdelijke, asfalt van een ongelijkmatige helling te voorzien. Er is zelf een stukje kasseienstrook! Volgend jaar ParijsWijster als alternatief voor Parijs – Roubaix?

Drie paden gaan er omhoog, elk zo’n 600 meter à 10 procent gemiddeld. Maar verwacht geen gelijkmatige klim: stukken tot 14,8 procent stijging, een knik naar beneden, en daar na de bocht weer vuil omhoog tot de ereboog. De noordelijkste route mondt uit in een 150 meter lange kasseienstrook. 

Hier leest u meer.

 

Hellingspercentages op de Mont Ventoux: