Zoiets doet een mens goed

Afgelopen zaterdag stond er een enthousiast stuk in de Volkskrant van een journalist die op latere leeftijd (40+) Psychologie wilde gaan studeren. Een citaat:

WISKUNDE

Diezelfde avond nog stuurde ik een mailtje naar de UvA. ‘Ik ben een vrouw van 42 en wil graag dokter worden. Wat is voor mij de snelste weg?’ Per kerende post kreeg ik een vriendelijk mailtje terug. Er waren allerlei mogelijkheden, en waar het op neerkwam, was dat ik waarschijnlijk pas op mijn 49ste klaar zou zijn. Met een basisstudie. Daarna volgde dan nog een specialisatie van minimaal twee jaar en waarschijnlijk vier. De teller stond inmiddels op 53 jaar.

Enter psychologie. Maar ook voor deze studie gelden inmiddels strenge voorwaarden, zoals wiskunde op vwo-niveau. Zonder gedegen voorkennis blijkt statistiek vaak een dusdanig struikelblok dat studenten in het eerste jaar massaal stranden. Een dag later geef ik me op voor een cursus aan de UvA. De zenuwen gieren door mijn keel, want wiskunde? Daar scoorde ik op de middelbare school doorgaans niet hoger voor dan een 3. Dat ik niet de enige veertiger ben met nu-of-nooitdromen, bleek wel uit mijn Facebookaccount (ja, die heb ik dus) die zo ongeveer ontplofte van de felicitaties en aanmoedigingen.

FANATISME

Lang verhaal kort: na vier maanden ploeteren haal ik een 9, terwijl meer dan de helft het niet heeft gehaald. Ik moet me inhouden mijn wiskundeleraar van vroeger niet op te snorren om hem het ongelofelijke nieuws te melden.

1001004009714121Nu ken ik deze cursus bij de UvA en de docent ervan goed en navraag leerde mij dat deze journalist inderdaad bij deze docent had gestudeerd. En voor deze cursus gebruiken ze het door mij (en Fred Pach) geschreven boek Wiswijs.

Zoiets doet een mens goed!

Het hele artikel staat hier, wel achter een betaalmuur.

Uw reactie