#Wiskundegehandicapten aller landen, verenigt u!

Foto: Iwan Baan

In het Noord-Franse mijnstadje Lens, een voormalige #no-goarea, is afgelopen dinsdag een dependance van het Louvre geopend. Ik zou er, op grond van een artikel in de Volkskrant, spoorslags naartoe zijn afgereisd als het museum wat dichterbij had gelegen.

Vooral de beschrijving van La Galerie du Temps, un parcours inédit à travers l’histoire du temps (heerlijk die taal, ik leg direct een chanson op de draaitafel), lokte mij aanIn deze zaal wordt de hele kunstgeschiedenis doorgenomen. ‘De collectie ontvouwt zich voor je ogen als een opeenvolgende reeks coulissen’, aldus @AriejanKortweg in voornoemde ochtendkrant.

Maar het artikel was behalve enthousiasmerend ook confronterend. Misschien vormde het zelfs een kantelpunt in mijn leven, mijn coming-out, na al die jaren. Ja, wereld, ik heb een wiskundehandicap, schreeuw ik het uit, wat er ook over mij moge komen. En daarbij ging het eigenlijk maar op één zin. Deze kon ik niet lezen zonder vraagtekens te zetten bij het woordje ‘dus’. Het klinkt allemaal volstrekt logisch, zelfs wiskundig hoogst verantwoord: 1/5 × 5 = 1. Maar toch … .

In de Galerij van de Tijd zal jaarlijks een vijfde deel van de kunstwerken worden vervangen – elke vijf jaar is er dus een compleet nieuwe zaal.

Op grond van de letterlijke tekst zie ik een bak voor mij met n gecodeerde balletjes, waaruit ieder jaar een schep genomen wordt met n/5 balletjes die vervangen worden door weer andere gecodeerde balletjes uit een grotere bak. De kans P dat we dan na vijf jaar geen enkel oorspronkelijk balletje meer in de bak hebben is zeker niet 1.

Herkent u mijn probleem? Abonneer u (knop rechtsonder) op deze zelfhulpsite voor wiskundegehandicapten. Naar een geschikt motto voor de club wordt nog gezocht.

Uw reactie